مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.

  کد مطلب:23555 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:0

در آيـه 111 سـوره اسراء مي خوانيم : حمد و سپاس مخصوص خداوندي است كه نه فرزندي براي خـود انتخاب كرده و نه شريكي در حكومت و مالكيت جهان دارد , و نه سرپرستي براي حمايت در برابر ذلت و ناتواني چگونه حمد خداوند در اين آيه در برابر صفات سلبيه قرار داده شده در حالي كه مي دانيم حمد , ستايش در برابر صفات ثبوتيه مانند علم و قدرت است و اما صفاتي همچون نفي فرزند و شريك و ولي با تسبيح سازگار است , نه با حمد ؟
هـر چـند قلمرو صفات ثبوتيه و سلبيه از هم جدا است و يكي متناسب تسبيح و ديگري متناسب با حمد است , ولي در عينيت خارجي اين دو لازم و ملزوم يكديگرند , نفي جهل از خدا حتما همراه با اثبات علم است , همانگونه كه اثبات علم براي ذات پاك اوهماهنگ با نفي جهل است . بنابراين مانعي ندارد كه گاهي به لازم بپردازد و گاهي به ملزوم .

تفسير نمونه ج 12 ص 332
مكارم شيرازي - ناصر و ديگران

مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.